Soyunmuş ağaçlar ülkesinde; yapayalnız bakıyordu bilmiyordum nereye? Dehşet olmalı idi duyduğu, yıkıntılı bir dünya vardı, mıhlanmış ya da teslim olmuş gibi duruşu belki de kaybetmiş gördüğü her şeye saygısından ya da merhametinden idi. Ya da bir öfke, bir sevgisizlik, bir hınç fırtınasının sessiz öncelliğine vermişti kendini. Onu orada öylece görüp de, kendimi ve dünyanın halini düşünmeden edemedim. Çabucak geçişimde, yavaş yavaş birikenler yine acı yazdırdı bana. Gördüğüm her resim, bana çizile çizile benim olan, fırçanındı.