Kalbim ömürlük bir yakarışla çınlayıp dursa da
Getirmez mi onu gece bir yıldız ışığında
Beni kendime küstüren o yok saymışlığı
Bağışlansa hatıralarımda
Güler mi binlerce parçalanmış yüreğime inanmak bir daha
Koştum ardından çoktan kaybolmuş yalnız benim olan bir sevdanın
O tasasız ve acısız giderken benden çok uzaklara
Bütün mutluluklarıyla
Kalbim ağlıyordu acı ve dinmez gözyaşlarımla
bir başıma kalmışlığımla onun ardında
Gitti
Beni zevklerine birkaç günlük yaşatan
Ve kalbimi asla aklında tutmayan
Ardından tüm haykırışlarım ve gözyaşlarımla
Koşsam da
O ışıklar ve terk edişlerle gitti
Bütün mutluluklarıyla.
Kalbimi açacak, beni yaralanmamışlığıma döndürebilecek bir inanç yok artık dünyada
Sevginin varlığı, yokluğuna hep kurban olur mutlaka.