Adını sesleniyorum dipsiz karanlıklarımdan
Sonsuz uçurum boşluklarından
Çirkin bir yansımamın olduğu bütün aynalardan
Kalbimin o asla göremediğin biricikliğinden
Sevgimi değil de görüneni gördüğün zaman
Bırakıp gitmişliğinle benimle yaşlanan yapayalnızlığımdan
Adını sesleniyorum yaratılmış her şeye
Belki karanlıkların gizli ışıkları duyuyor sevgi sesimi
Sonsuz uçurumların en merhametli tutanakları
Çirkin yansımaların yüzü aynaların
Sevgiyi bilen güzel sırları duyuyor ve anlıyorlar beni
Biliyorum böyle ağlayarak yaşayacak hep sevgim
Ta ölünceye.
Söylemeliyim benim sevgim olan adını
Sevgi bu dünyanın en ağır yükü
Taşınmıyor hiç haykırmadan.
Sen duymasan da
İçinde küçücük bir yer kapladığım bu koca dünyada.
Belki çirkinim
Aynalar senin sesinle seslense de
Seven kalbimle yürekliyim sana seslenmeye
Belki her şey, herkes son bulduğu zaman
En kutsal olan sevgim de sonlara karışacak
Bir karşılığı olmayacak Tanrı katında bile
Belki O da her şeyi son bulduracak.
Benim sahip olduğum tek gerçeğim
Yaşıyor ve kendimi duyumsayabiliyorken
Seni nasıl böyle büyük sevdiğimdir
Şiddeti hiç eksilmeyen.
Adını haykırıyorum
Bu sevgim belki bir başka sevenin sesi olur
Adını haykırıyorum varlığım son buluncaya değin
Sen de beni seversen
Aynalarda çirkin görünmeksizin belirir yüzüm
Çünkü sevgi her şeyi dönüştürür…