Kalbinden lacivert gözlerine çıkmış bir ışıltı hep orada duruyordu, hep yeni baştan sarılışın sevmelere ve ümitlere. Kırılganlığın, şiddetin de oluyordu bir insan gibi işte. Kalbinde doğan o kelimeleri kendi kendine duymuştun, bir tekini duyduğumda ben kahrolmuştum. Kelimeler asla saklanmamalı dedim, onlar dünyaya bırakılmalı.

Hiçbir şey bırakmadığında sana hayat etinden, kalbin atarken hala, gözlerin kocaman, parlak ve lacivertti. Ve güzelliği daha görünür idi. Ölümü bekleyişin ve karşılayışın çok yürekli ve olgun idi. Kalbinin gücü sonuna dek çarpıştı sana karşı şeylerle. Kaybetmedin, barıştın ölümle.

Erkendi gittiğin yerler, daha sayısız vakitsiz gelişler almıştı. Kara, bulanık topraklarda, yakıcı ya da dondurucu, dört yanın  denizler olsun diye dualarım vardı.

Herkesin, her şeyin bir sonu vardı .En güzel gözlerin, en güzel kelimelerin yatağı kalplerin. Hatırlanış kadardı yaşamaklar, ölümün bile bir eksikliği vardı.