Şimdi yağmur yağıyor. Neler neler oldu, geçti dünya döndükçe, ve ömrümden bir gün daha bittikçe. Düşünüyorum da, şu dünyanın sırrı hangisi? Barınak olan, bizi yaşatacak ama aynı zamanda öldürebilecek de olan  doğa koşullarından saklayan, gözüme çarpıp duran şu apartmanlar, hayatlar mı, yoksa gökyüzünde, insanın gözünün daldığı,kalbinin yoluna sokan, biçimden sıyrıldığın, salt bir kalp kaldığın, sonsuz her yer mi? Neden sonsuzluk deyince, hep, sade bir kalp, bir sevgi gelir çöreklenir usumuza? Neden sevgimizi sonsuz kılarız? Dönüp dolaşıp gerçeğe çıkar yol. Bütün eşyalar, bütün zevkler, hatta tüketilen ömürler bile, hiç olur erir, yok olur yadsınır sevgide. En son gözümüzü kaparken, sevgiye susanır, kavrulur yürek. Ve yanar, boşuna seçtiklerine.

Bu yağmurlar,bu bulutlar, gökyüzünün mavi oluşu sevgiyi anlatır bize, bakar görmeyiz. Kuşlar boşuna uçmaz, hepsi yüreği ısıtsın , ama bu sıcaklığın adını doğru koyalım diye vardır. Ateştir sevgi. Dünya ona doğru çekilen bir soluktur. Sevgi de yaşamak ister işte. Yaratılan her can, sevgiye körüktür, umuttur.

Yağamaz hiçbir yağmur  sevginin üstüne. Dinmez, sonsuz bir özdür o!

Düşen yapraklar gibi zaman

Ömrümden sağanak sağanak hüzünle

Beni en çok zaman acıttı

Eski resimler yaktı gözlerimi mil mil

Kaybedişle, yitirişti hep kol kola.

Ve sözler, ve şiirler ağlayıp duran bir yaralı çocuk kalbimde

Ve ağrılı ağrılı bir taş oturmuş, bir ateş yanıyor.

Oysa neler sığdırabilirdik avucumuzdan kayıp giden anlara

Beslediğimiz sevgilerle yaşamcıl.

Şimdi sesler şiirler okuyor kalbimde

Duyuyorum kalımım-ölümüm kelimeleri.

Hüzünlü bir insan sesi bürünmüş kelimelere

Ve bir insan sevdalanıyor hüzne.

Anladım ki, bir gediği, başka hiçbir parça örtemez, iyileştiremez. Anladım ki, bütünün ne ise senin parçan da o. Anladım ki başkalarını da seversin, istersin de ama, her insan sadece kendisidir, kapatamaz bir başka yokluğu. Ve seni iyileştireceğini sandığın her güzel şey bile, yaranı zorlar, daha çok açar ve kanatır. Sonra,bilemezsin, donuk, bir şokta gibi hissizleşirsin. Hiçbir çare, çare olmaz sana, ağlamak bile gelemez içinden. Pişmanlık bile duymazsın, duyamazsın, öylesine törpülenmiştir tüm güzel duyguların. Tek bir şey verir sana o her şey. Kaderini olgunlukla kabul etmeyi.. Aslında bütün deneyimlerin,seni dibe çekecek ataklardır sadece.

Yollarıma çık yine, yeniden oynayalım o oyundan.. Ben anne olayım, sen baba, dokunmayı ilk defa öğrenir gibi, ilk heyecan gibi, ilk merakla… Mutlu kimyanı dök içime,ve yayıl… Sonra seril üzerime, hapset beni..Başımı göğsüne bastır, ve yine alnımdan sıcacık ve uzun, öp beni.. Sonra ayrılalım birbirimizden,çok özleyelim, özlemeyi duyumsamayı ilk defa öğrenir gibi.. Ben kollarına atılmak için, sen kollarına almak için, en fazla bir kaç gün bekleyelim, sabırsız. Tatlı bir oyun bu, ne çıkar ki? Yeniden çocuk olsak, kayıtsız, cesur,hatta pervasız. Yeniden al götür beni oraya, ya da seninle olacak herhangi bir yere,ben anne olayım, sen baba…

Kırılmış bir zamanın içinden geliyordu,eklemlerinden sallanan, çok ağrılı,çok acılı,ama güçlü bir tutamaç gibi, bir bağla, birazı kendi,birazı onun dünyasındaydı. Düşlenen,ve istenen hayallerden değil,soğuklarda yola çıkan bir ayrılık katarının, isleri, dumanları arasındandı sanki, yaralı ve kaybedişine boyun eğmiş bir aslan gibi olan yürüyüşü. Dünyasını ikiye ayıran, tam o çizgide, hep o yansımasını görüyordu rüyalar aleminde.Yönsüz, yersiz, ama asla kimsesiz olmayan o yere gözünü dikmiş,heybetli çaresiz. Kimsenin, yokluklu varlığı,lanetlenmiş seven. Hep aynı yere bakan, kayıp bir ruh.Ve zaman, kırık tik takların içinde,bir çizginin bölünmüş iki yakasında asla unutmaya vurmuyordu.

Boynumda taşıdığım bir hayaldi o sadece. Beni,alıp uzaklara, her şeyin sevecen ve lekesiz olacağı yerlere götüreceği bir gemi idi.Orada,sevenler,ve sevilenler vardı, birbirlerinden hiç uzağa düşmeyen.. Hüzün şarkıları, yüzyıllar öncesinden kalan,korunacak kalıntılardı.Ve şiirler, asırlık insanların acılarından taklit edilirdi. İşte,ben orada koşuyordum koşuyordum rüyalarımda..Yüksek,ama çok yüksek bir kıyıdan,bir uçurumdan adeta, denize bakıyordum..Dalgalar,benim en sevdiğim biçimde vuruyorladı,hemen altımda uzanan kıyılara..Tertemiz sular,kendi içlerinde çalkalanıp duruyordu.. Hiç,çılgına dönmedim, inecek bir yer aramadım,deniz ve kıyısında bir gelip bir giden sevdiğime..Ulaşan yollar, kapalı ve korkunç değildi..Sevdiğim yitmiyordu, benden çaresizce..Ben, ölmüyordum orada.. Zaman, öyle merhametsiz bir katil gibi hükmetmiyordu… Kurtulmak duygusu nedir bilmiyordum,çare aramıyordum.. Boynumdaki gemiye muhtaç değildim hayalimde, seni hiç tanımamış, bir kere bile sevmemiştim seni.. Baktım ki, hayaller,artık benim boynumda değil, bambaşka ülkelerde,benden başkasının aldığı büyüleyici hediyesiydi.. Bir, ölü sevici.. Tırnaklarıyla kazıyarak, tırnakları dolarak yaşamadan ölen duygularla,huzursuz,içinden haykırılı, bir ölmüşün üzerinde, yeniden ve yeniden kendisiyle yüzleşmek istiyor.. Hiçbir yüzleşmede bulamamış huzuru, iflah olmayacak kaderini oynuyor yalnızca.. Çıkarıp ölüyü, sarsıyor,sarsıyor, uyan diyor, geri dön, ölmeseydin…Ruh hastası bir seven, bir ölü sevici, umutsuzca, elleriyle gömdüğü sevgiyi arıyor..Unutarak, insanın bir kere,sadece bir kere öldüğünü ve her şeyin bittiğini ondan sonra, defalarca öldürmek için uyansın istiyor.. Bir, ölü sevici, ölmüş ruhu için öldürüyor.Yaşarken ölümün yalnızlığınca, ölmüş sevgilerden umulu… Bir tecavüzcü, işgalci, bir,hasta seven.. Hastalıklı ruhunun ellerinde, sarsıyor sarsıyor, uyan diyor, bırakma beni.. Kaderinin karanlığında, kara toprakları eşeliyor.

Bir kağıttan uçak degil kelimelerini taşıyan. Agır kanatlı bir kus. Yüregi bir yanda yükü; ilettikleri bir yanda. Binlerce kuş. Göç etmiyorlar; senin yükünü bana devşiriyorlar. Dönüsüyorlar yorgun; kör olmuş o martiya. Kitaplarda arayıp duracağım çocukluk martımdan biri oluyorlar. Ve bütün martılar oluyorlar.Yazık o martılara…. Her seferinde, daha önce hiç görmediğim, hiç bilmediğim topraklar üzerinde yürüyorum sanki. Yürümek ki; yol almak olmayan asla.. Ne toprağın rengini görmüşüm, ne tümsek, ne düzlük bilindik, ezbere adım atabileceğim. Hep yeni bir başlangıç, yeni bir uzak. Bazen koskoca bir ülke, ama içinde hiç olduğun duruşun, kendi halinde. Uzaktan bakıyorum, şu karşıki, nasıl da kolay yürüyüp geçiyor, eze eze toprağı bir büyüklükle.Yollar ona yol olmuş, karşı koymaksızın, ve gem vurmaksızın hırslarına; açılıp genişliyor. Defalarca geçtiği yollar, bekliyorlar bir gün bir yerde,bir noktada birleşip sonlaşmayı. Sabırla. Asla bir hiçlikte görmüyor kendini, sanki hep var olmuş gibi böbürlü bir taşkınlık var içinde. Zaten her yola niyetlenişi bundan. Durmak, durulmak, geçit vermek kendinden başka her şeye, hiç düşünemeden basmak topraklara tüm ağırlığınca. Oysa ben, her seferinde yeniden başlamak, savaşmak zorundayım. Yorgunluğum kimsenin aklına gelebilecek bir kerem deği.. Nasıl savaştığım, hayata neden ve ne denli sarıldığım yamalarla dolu kalbimle; bir ihtimal bile değil. Kaç kişi geçip gitti yanımdan, gören ve görmeyen. Sonunda görmeyenle eşitleşen bakan gözler. Renksiz yazılarla kelimeler avuçlarımda, sımsıkı kapatıyorum, tırnaklarım kesiyor avuçlarımı, o yoksunluğun şiddeti yüzünden. Çünkü olmasını isteyipte gizlenmesi gereken şeyler silik olmalı, şeffaf, su gibi. Dokunanın rengini almalı, kirini geçirmeli bir kanıta dönüşmek için, ya da temizliğinden hiç kirlenmemiş olarak, bir miras gibi kalmalı elleri ak pak gelenlere. Ben, güneşin ışıklarını görmesem de bir yerde, biliyorum onun var olduğunu, kıvılcımım içimde, yine dik ve güleç, içim içimde saklı, adım atıyorum yollarda.