SÖYLEMEMEK İÇİN ARTIK ÇOK GEÇ


Kalbimde okyanuslar kadar büyük kan birikti. Bana her şey senden değiyor. Yalnızlık diyorum seneler seneler önceki yalnızlığım gelip seni buluyor. Bütün yoksunluklarım, yokluklarım senmişsin gibi. Bütün geçmiş silinmiş, bütün varlık sen olmuş.

Sonra bir uçurum beliriyor önümde. O kadar yüksek ki, varlığından bile çok korkuyorum. Ona bakmaktayım. Çok uzak ama, sonunda ışıklar, yaşayanlar görüyorum. Ve orada derin hayatlar, derin anlamlar var. Diyor ki: Ölüm, ölmeyenlerin hiç bilmediği bir varlıktır. Zaman başkadır bizim için. Ama sevmeye devam edersin yine de hala. Değişmeyen tek gerçeklik budur. Büyük bir olgunlukla, hiç yokmuşsun gibi görünmemecesine bekler seversin. Yukarıdakiler korkar ölümden, bu dipten. Ama biz artık biliriz ki, ayrılıklar ve sevgisizlikler çoktan ölüme bulanmıştır.  Artık acılardan almışsınızdır.

Kalbimde okyanuslar kadar büyük kan birikti. Aşkın sonsuz bir kara delik gibi. Çekildim çekildim, sonsuzluğunu görüyorum yol aldıkça. Ve ölümün söyledikleri geliyor aklıma sevgi üstüne, ve bu sevginin sonsuzluk olduğunu öğreniyorum.

Genel kategorisine gönderildi