VARLIĞIN YOKLUĞU

Kaybedebileceğimizi, düşünemeyeceğiz bile şeyleri kaybettikten sonra, ne kadar da küçük ve hiç olduğumuzu anlarız.. Büyüklendiklerimiz bir tokat gibi vurulur yüzümüze hatırlatmak için..Hemen ardından, mutsuzluğu reddeder usumuz..Yeni bahaneler bulup tutunmaya, asılmaya çalışır ümide..Yeniden başlayacak başlangıçlar bekler muhtaç….Yaşamın anlamı budur işte.. Herkese kaybettirilir biraz, hiç olmazsa biraz..

Ve öyle geçersin ki ne durumlardan, en sonunda yenilginin senin başının tacı olduğuna ikna olur yüreğin.. Tüm asi ayaklanmalar , içinde uyuşur..Mutlu olmak için, yere serilmemek için, sahip olduğun tek şeyi sevmeye başlarsın.. Yokluğu.. Bazılarının varsılı yokluktur.. Cehenneme itilmekten iyidir, yüreğinin yangını..Kimse göremez yüreğini…

Her şey, her şey kaybetmek içindir, sahip olunca.. Ulaşılan her şeyin yazgısı bir sondur.. İş, sahip olmamaktadır.. Yoklukta ne lütuflar vardır…

Kaybetmemenin tek çözümü vardır.. Hiç sahip olmamak.. Kainatla bir yüzleşmek vardır..

Genel kategorisine gönderildi