YARIN OLSUN HEMEN OLSUN

Hayat karşısına başka bir sevgi çıkardı, sanki bütün bir ömrüymüşcesine geçen onca boynu bükük, mahzun anlarıyla dolu zamanlardan sonra hayatın akıp gittiğini görememişti yanı başından, ve içinde insanların, başka insanların da olduğunu..

Sonra bir gün yeniden yeni bir sevginin tanımını yapar buldu kendini. Kalbindeki zincirler, o gece gündüz kölesi olduğu sevgi, o örgü uğul uğul sökülüyordu, canlı ,diri ve etiyle kemiğiyle gerçek bir sevginin karşısında.. Yarın olsun istiyordu, yarın olsun çıksın karşısına, kendinden başka bir seven olduğuna inandırsın onu dünyada..Yolunu nazik ve özenle kessin,takip ederken bir kelebek kırılganlığını geçirsin ona.. Ve gözlerine öyle baksın, öyle yumuşak, öyle sevmeye hazır,ve onun için çabalı..

Başında kavak yellerinin rüzgarları dönüyordu, başı dönüyordu, kalbi yarın için, onun için atıyordu.. Kararlıydı, yorgun ruhunu, delik deşik kalbini onunla iyileştirmek için sabırsızdı.. Yeniden yere göğe sığamıyordu, bir kuş olup aşka, bir sıcağa uçuyordu..

Her şeyin bir ömrü vardı çünkü, zamana her şey yenik düşüyordu. Başıboş bir sevgi, sahibinin düşmanıydı çünkü.. Oysa gerçek bir vücut, ve ruhunu okuduğun gözler, kalbi saracak, örtecek, yokluktan donan bir kalbi ısıtacak tek şeydi çünkü..

Sarılacak ona sımsıkı, sımsıkı, bir yetim gibi, bir öksüz gibi, asırların ıssızlığıyla ve aç, ve silinecek geçmiş, geleceğin kollarında..

 

Genel kategorisine gönderildi